ik geef eens een kledingrekje weg…

kledingrekje staat in de wegDe laatste jaren begon het rijdend Kledingrekje een eigen leven te leiden in ons huis. Nu eens stond hij op de overloop, dan weer in de ouderlijke slaapkamer. Vervolgens beneden in de living, de keuken en uiteindelijk verhuisde hij naar de hal.

Kledingrekje had gedurende vele jaren flink dienst gedaan. Hij stond ons bij toen we kersverse ouders waren. Steeds was hij in de buurt met de juiste benodigdheden: pampers, propere doekjes, bodypakjes, verse kleertjes, mustella zeep en handdoekjes. Zelfs slaapzakjes kon hij herbergen. Drie baby’tjes heeft hij mee zien opgroeien. Dan kwamen we in kastnood te zitten, en stond hij paraat om de weeskleertjes van de oudste zoon tijdelijk onderdak te geven. Totdat hun definitieve thuis af was.

En toen alle weeskleertjes uiteindelijk hun vaste plek hadden gevonden, wist Kledingrekje geen blijf met zichzelf. Overal stond hij in de weg en wekte ergernis op. Tijd dus voor actie!  Vrouwtje zette een mooie foto van hem op de Freecycle Groep Aalst en maar liefst vijftig mensen waren in zijn diensten geïnteresseerd. Kledingrekje werd er zowaar verlegen van! Hij voelde zich zo geliefd en vond het spijtig dat hij zichzelf niet kon klonen om al die mensen te gaan helpen. Om alles zo eerlijk mogelijk te laten verlopen, werd er lotje-trek gedaan. Zo werd zijn bestemming beslist!

Gisterenavond stond kledingrekje een nieuw avontuur te wachten. Fier hoorde hij dat hij terecht zou komen bij een gezinnetje met een peuter en een baby! Daar kon hij zich weer nuttig gaan voelen!

Hip hip hoera voor Freecycle..

Misschien zijn er bij jou ook dingen die klaar zijn om aan een nieuw leven te beginnen? Binnenkort is er een wees-voorwerpen-congres: De Tweede Geefmarkt te Aalst op zondag 22 maart 2015 – klik op de afbeelding!

Geefmarkt in Aalst

 

Liefs,

Vanessa   (dag 11 – #40dagengeven)

Advertenties

Grote Kuis – oftewel opruim in mijn leven

Grote Kuis, het zat er al langer aan te komen.

Al enkele jaren schrijf ik in mijn dagboek regelmatig over het teveel aan spullen in mijn leven. Over hoe ik er mij bij voel. Over het nut van al die spullen. Over of ik dat wel in mijn leven wil.

Daarbovenop kwam ik boeken tegen zoals Slow, Slow Kids, Tijdloze eenvoud van John Lane en Ruimte voor jezelf – opruimen in geest en huis van Stephanie Bennet Vogt.

Tot slot was er in een oude FLOW een artikel over iemand die een lijst had gemaakt van 100 spullen waarmee hij het de rest van zijn leven zou doen. En uitgerekend dat, daarmee begon ik!

Onbegonnen werk zou iedereen zeggen die mij kent. Mijn moeder vond me als kind al een onverbeterlijke sloddervos. (Uw boekentas, daar vind een kat haar jong niet in terug – was zo één van haar favoriete uitspraken). Het feit dat ik op dit moment drie kinderen en een man heb, verschillende hobby’s beoefen, mij graag omring met veel vriendinnen, een hoofd dat uitpuilt van ideeën meezeul, een veel te groot huis bezit en zelfs een tijd lang enigzinds koopverslaafd was, is ook al niet de ideale startsituatie.

Maar de spullen hebben me het zelf verteld. Telkens ik langs ze loop schreeuwen ze om aandacht. En tijd. En als er één ding is dat ik niet over heb voor al die spullen, dan is het wel aandacht en tijd. En naast dat schreeuwen, begonnen ze ook op me af te komen. Ik kon in geen kamer rondkijken, of de spullen, al dan niet in nette stapeltjes, leken op me af te komen. Zwaar en plakkerig zijn ze, al die spullen.

En ik wil er vanaf.

Ik wil niet meer zwaar en plakkerig.

In januari ben ik vol goede moed begonnen aan de Grote Kuis. En het is nu februari en ik kan al met trots zeggen dat volgende spullen al uit mijn huis zijn verdwenen:

  • een doos vol keukengerei naar de kringwinkel
  • twee grote zakken vol wol naar een fijne haakvriendin
  • twee zakken met te kleine kleertjes naar een nichtje wiens kinderen er wel in passen
  • een doos vol hobbymaterialen, van toen ik nog aan scrapbooking deed, naar de kringwinkel
  • drie zakken kledij en beddengoed naar de kledingcontainer
  • twee vuilniszakken vol met dingen die kapot zijn en niet meer te herstellen zijn, of met spullen waarvan ik me afvraag waar mijn gedachten waren toen ik besloot ze bij te houden.
  • twee kasten zijn naar een vriendin gegaan die ze best kon gebruiken in haar speelkelder, voor al het speelgoed van de kids (fijn dat ik niet de enige ben die zich soms als in een speelgoed winkel voelt)

En toch is er nog een boel werk aan de winkel. Vandaar ook deze blog als uitlaatklep. En als ik nu nog lezers kan vinden die me aanmoedigen, dat zou ook straf zijn!

Liefs,

Vanessa