Grote Kuis – oftewel opruim in mijn leven

Grote Kuis, het zat er al langer aan te komen.

Al enkele jaren schrijf ik in mijn dagboek regelmatig over het teveel aan spullen in mijn leven. Over hoe ik er mij bij voel. Over het nut van al die spullen. Over of ik dat wel in mijn leven wil.

Daarbovenop kwam ik boeken tegen zoals Slow, Slow Kids, Tijdloze eenvoud van John Lane en Ruimte voor jezelf – opruimen in geest en huis van Stephanie Bennet Vogt.

Tot slot was er in een oude FLOW een artikel over iemand die een lijst had gemaakt van 100 spullen waarmee hij het de rest van zijn leven zou doen. En uitgerekend dat, daarmee begon ik!

Onbegonnen werk zou iedereen zeggen die mij kent. Mijn moeder vond me als kind al een onverbeterlijke sloddervos. (Uw boekentas, daar vind een kat haar jong niet in terug – was zo één van haar favoriete uitspraken). Het feit dat ik op dit moment drie kinderen en een man heb, verschillende hobby’s beoefen, mij graag omring met veel vriendinnen, een hoofd dat uitpuilt van ideeën meezeul, een veel te groot huis bezit en zelfs een tijd lang enigzinds koopverslaafd was, is ook al niet de ideale startsituatie.

Maar de spullen hebben me het zelf verteld. Telkens ik langs ze loop schreeuwen ze om aandacht. En tijd. En als er één ding is dat ik niet over heb voor al die spullen, dan is het wel aandacht en tijd. En naast dat schreeuwen, begonnen ze ook op me af te komen. Ik kon in geen kamer rondkijken, of de spullen, al dan niet in nette stapeltjes, leken op me af te komen. Zwaar en plakkerig zijn ze, al die spullen.

En ik wil er vanaf.

Ik wil niet meer zwaar en plakkerig.

In januari ben ik vol goede moed begonnen aan de Grote Kuis. En het is nu februari en ik kan al met trots zeggen dat volgende spullen al uit mijn huis zijn verdwenen:

  • een doos vol keukengerei naar de kringwinkel
  • twee grote zakken vol wol naar een fijne haakvriendin
  • twee zakken met te kleine kleertjes naar een nichtje wiens kinderen er wel in passen
  • een doos vol hobbymaterialen, van toen ik nog aan scrapbooking deed, naar de kringwinkel
  • drie zakken kledij en beddengoed naar de kledingcontainer
  • twee vuilniszakken vol met dingen die kapot zijn en niet meer te herstellen zijn, of met spullen waarvan ik me afvraag waar mijn gedachten waren toen ik besloot ze bij te houden.
  • twee kasten zijn naar een vriendin gegaan die ze best kon gebruiken in haar speelkelder, voor al het speelgoed van de kids (fijn dat ik niet de enige ben die zich soms als in een speelgoed winkel voelt)

En toch is er nog een boel werk aan de winkel. Vandaar ook deze blog als uitlaatklep. En als ik nu nog lezers kan vinden die me aanmoedigen, dat zou ook straf zijn!

Liefs,

Vanessa