De laatste zeven geven… #40dagengeven

Zondagochtend met zoontje in de auto, volgeladen met croissantjes, sandwichkes en nog allerhande versgoed van slager en groentenwinkel, onderweg naar huis. En zoals het wel meer gebeurt in ons Belgenlandje: gieten dat het regent, zeg! En daar stond langs de weg een eenzame lifter. Ik ben normaal zo niet van de: ik pik eender wat op dat langs straat staat… maar ik had medelijden met die jongeman. Dus gaf ik hem een lift, tot waar ik moest. En dat was al dichterbij huis, zei hij. Hij had wellicht een toffe nacht achter de rug, was volgens mij daardoor zeer spraakzaam. Maar ook heel erg vriendelijk en beleefd. En dan scheidden onze wegen en ging ieder verder met zijn leventje. En ik was blij dat ik door zoiets eenvoudigs te geven, iemand zijn leven iets comfortabeler heb kunnen maken. (#34)

Maandag: Ik maak mezelf lid van BOS+  en stort het lidgeld op hun rekening. Om mijn engagement te tonen. Om mijn betrokkenheid bij de natuur te vergroten. Omdat ik het niet meer kan aanzien, dat er zoveel bomen gekapt worden. (#35)

Dinsdag: Dan geef ik een Mede-twitteraar een troost-haiku als antwoord op zijn droef-haiku. (#36)

Tweettweet

Woensdag: Ik ben dol op mooie kaartensets… ik bedoel geen speelkaarten, maar leuke inspirerende kaarten zoals Boeddhakaartjes, Engelenkaartjes, Vrouwenorakel, Droomkaartjes, Schatgraven naar gouden momenten, enzovoort… Ik gebruik ze bij het dagboekschrijven voor mezelf en in workshops. Ik heb vandaag een prachtige kaartensetje Wijsheidskaarten aan een schoolpoortmama/vriendin gegeven, die ook altijd klaarstaat voor haar kinderen, haar gezin. Mijn wens voor har erbij was dat ze af en toe een kaartje kon trekken, om eventjes stil te staan en tijd voor zichzelf te nemen. Ik hoop oprecht dat ze het mooie kaartjes vind. (#37)

Donderdag: Vandaag schrijf ik een lieve oprechte brief naar een vriendin. (#38)

Vrijdag: Het is de laatste dag in de opleiding levensverhalen. We deelden vijf keer mooie verhalen met elkaar, tips en ideeën. We nemen afscheid, maar niet zonder elkaar uitvoerig te bedanken voor alles, voor de fijne sfeer in de groep, de prachtige verhalen, aanmoedigingen. ik probeer iedereen persoonlijk te spreken en te bedanken. We beloven elkaar via sociale media ea. te blijven volgen. En deze deel ik graag met jullie, al die dames die je helpen om het levensverhaal op papier te zetten, kan je hier vinden (in willekeurige volgorde): Francis Bruekers, Bianca Minckman, Jacqueline Van Zwieteren, Wil De Graaf, Joanna Haaker. Uiteraard waren er meer deelnemers, sommige zijn nog in de weer om een site te maken.   (#39)

Zaterdag maak ik vijf valiesjes klaar. We gaan op vakantie. Een mooi paasgeschenk voor het hele gezin! (#40)

Veertig dagen geven is gedaan. Ik laat alles eens bezinken. En binnenkort deel ik graag met jullie wat het met mij gedaan heeft…

Liefs

Vanessa

ps: we zijn een beetje in paasvakantie-modus, dus ’t kan allemaal wat trager gaan…

 

geven van woensdag tot woensdag… #40dagengeven

Woensdag gaf ik een boek over geschiedenis aan mijn papa. dat had ik voor zijn verjaardag speciaal uitgezocht in de boekenwinkel. (#25)

Donderdag zond ik een verrassingspakketje op naar een vriendin. (#26)

Vrijdag wist ik niet goed wat ik die dag zou geven en aan wie. Maar toen de stagiair een lift vroeg, was het mijn kans. Soms komt er een opportuniteit voorbij! (#27)

Zaterdag maakte ik een wandeling met mijn dochter. Zij mocht kiezen waarheen. Dat vond ik heel erg leuk om haar te geven en het was een leuke namiddag samen. (#28)

Maandag had ik dan de kans om iets weg te geven dat ik zelf heel erg mooi vond. Ik had mezelf een half jaar geleden een mooie cardigan gekocht. De eerste keer dat ik hem droeg, was de reactie van mijn schoonzus overduidelijk: ze vond het helemaal geweldig! Daarom heb ik die cardigan aan haar geschonken. Het is echt een cardigan dat ik zelf heel erg mooi vind, maar zij vind hem nog mooier en ik ben ervan overtuigd dat zij hem vaak zal dragen. (#29)

Dinsdag las ik voor mijn zoontje een extra verhaaltje bij het slapengaan. (#30)

Woensdag heb ik geen kans gehad om iets te geven en ik heb aan niks gedacht… Soms zijn er zo van die dagen…

inleiding tot de voornaamste moderne literaturen

Bij het opruimen vond ik dè lijst terug. De lijst der lijsten: de lectuurlijst bij de cursus Inleiding tot de voornaamste moderne literaturen van Prof. Dr. R. Vervliet.

De lijst was ingedeeld in drie categorieën: Toneelwerken, Poëzie en Prozawerken. We (= mezelf en mijn mede-studenten Letteren aan de KUL) moesten drie toneelwerken lezen, één uit elke groep. Met groep bedoelde de Prof de onderverdelingen in tijdsperioden.

In mooi groen en blauwe fluostift duidde ik netjes aan welke boeken ik gelezen had.

Klassiek toneelstuk: Shakespeare Hamlet en Othello

19de eeuw toneelstuk: Ibsen Spoken en Heijermans Op hoop van zegen

20ste eeuws toneelstuk: Albee Wie is er bang voor Virginia Woolf?

Ik las blijkbaar ook 10 gedichten uit Les Fleur du mal van Baudelaire, maar eerlijk gezegd, daar herinner ik me niet veel van.

Van de prozawerken in de categorie 13de – 18de eeuw las ik

Voltaire Candide

Choderlos de Laclos Les Liaisons dangereuses

Goethe Die Leiden des jungen Werthers

Vervolgens Zola L’Assommoir en Germinal voor de werken uit de 19de eeuw.

Om dan tot slot aan te vallen op de grOOOOte literatuur van de 20ste eeuw:

Orwell 1984

Sarte La nausée (waar ik een rating bij gaf: een plusminus én een min, ik denk dat het boek mij niet beviel)

Margueritte Yourcenar Het hermetisch zwart (of L’oeuvre au noir)

Kundera De ondraaglijke lichtheid van het bestaan (rating met een plusje)

Dagerman Het verbrande kind.

 

Het is goed om jongeren, studenten, verplicht op te leggen wat ze moeten lezen. Dat zou elke cursus moeten hebben: een goed boek dat de inhoud van een cursus aanvult. En dan bedoel ik niet enkel een leer-boek, maar een roman, wat proza, een toneelwerk of poëzie dat er van ver of dichtbij iets mee te maken heeft. Want was het niet zo dat het lezen van boeken/literatuur, mensen empatischer maakte?  Jawel, dat kan je hier en hier lezen!

Wat heb ik onthouden van deze lijst, die ik ondertussen reeds bijna 18 jaar geleden las? Toneel, dat was mijn ding, al moet ik zeggen dat een toneelstuk lezen en het uitgevoerd zien door een topgezelschap toch wel anders is. Ik zag in mijn studententijd de stukken van Who’s afraid of Virginia Woolf en Hedda Gabler. Die hebben me omvergeblazen.

De werken van Zola zijn me ook erg bijgebleven. Het sociale dat er uit spreekt, het portretteren van mensen uit de verschillende bevolkingsklasse en hoe bepaalde fait divers een mens zijn leven helemaal overhoop kan halen, zodat ze uiteindelijk in het armenhuis moeten sterven. Zoiets dus, zoiets triestig.

En dan Candide, van Voltaire. Het examen bij bovengenoemde prof kan ik me nog altijd voor de geest halen. Na de inhoudelijke vragen, moest je zelf één boek uitkiezen van alle gelezen boeken, en vertellen wat je eraan zo geraakt had! Candide van Voltaire vond ik een grappig boek. De prof keek verbaasd op. Ik vermoed vaagweg omdat ik vertelde waarom ik het zo grappig vond. Candide, het hoofdpersonage beleeft allerlei omzwervingen. Om dan uiteindelijk terecht te komen in het ‘beloofde land’ met straten geplaveid met goud, waar iedereen gelukkig is en voorzien van genoeg voeding en andere vermakelijkheden. En dat ze dan toch weer verder trekken, om dan te eindigen in een klein boerderijtje, waar ze door het verbouwen van hun eigen groenten overleven én tenslotte gelukkig worden…  Dat dus de arbeid gelukkig maakt… Tja, dat vond ik nu grappig. De hele toon van het boek was dan ook lekker ironisch. De Prof was tevreden, ikke goei punten en content. Maar eigenlijk was het boek lezen al een fijne beloning. Wat mooie boeken met je kunnen doen.

En waarom bewaarde ik die lijst? Tja, uit grootheidswaanzin. Ik wou die lijst immers helemaal lezen! Ja, toen had ik er nog moed in. Maar nu, één huwelijk en drie bevallingen later, moet ik schrapen om een restje tijd te vinden en is de lijst allang naar de vergetelhoek verdwenen. Misschien de moment om nog eens onder de loep te nemen en me te laten inspireren?

Zolang mijn gemeentelijke BIB maar open blijft!!!  — linkt naar Twitter actie #blijfvanmijnbib

mijn lifehack buddy: de kookwekker! #boostyourpositivity

Serieus? Een kookwekker? Ik ruik de muffe geur van toiletparfum met rozen al en voor mijn geestesoog zie ik het vergeelde bloemetjesbehang uit de parochiezaal van Zichemzussenknotsenbolder.

Ik meen het, de kookwekker “saved my life”! Oké, dat is ook zwaar gedramatiseerd. Maar er is toch iets van hoor: toen ik startte met creatief dagboekschrijven op de manier van Shodo, werd de kookwekker geïntroduceerd om schrijfoefeningen af te bakenen. Je geeft jezelf een onderwerp en een afbakening in aantal regels of aantal minuten. Dan komt de kookwekker van pas, want tijdens het schrijven wil je niet elke keer op de klok kijken om te zien of je tijd al op is? En plots zie je het: dat ook 5 minuten, 10 minuten of  15 minuten al voldoende zijn om iets heel waardevols op papier neer te pennen. Binnen die begrenzing, krijgt de creativiteit de vrije loop! De begrenzing geeft een gevoel van veiligheid en rust.

joie-doodledoo-kook-wekker-timer-500x500En dus drong de kookwekker zich op ander gebieden in mijn leven op. Overweldigd door de hoeveelheid aan taken van de dag en To do’s op mijn verlanglijst verander ik altijd in een kip zonder kop. Zo eentje dat dan heen en weer draaft doorheen huis en haven en uiteindelijk niks gedaan krijgt. De rust keert weer samen met mijn kookwekker: Eerst ruim ik een half uurtje de rondslingerende kleren in huis op. Daarna schrijf ik die tekst uit voor het werk. Dat geef ik dan een uurtje tijd. Het tikken van de kookwekker helpt om me te focussen. Als ik het tikken hoor – ben ik afgeleid en kan ik sneller mijn aandacht terugbrengen naar de essentie. Ik hoef niet na te denken hoe lang ik nog moet, als de kookwekker afgaat is het gedaan. Als ik de moed verlies, dan denk ik, allée, nog eventjes en dan ben je ervan af en kan je iets anders doen. Toegegeven, het geluid van de kookwekker is altijd een beetje schrikken, maar het voordeel is dat je dan wel “wakker” bent.

Een kookwekker helpt ook bij kindertijdmanagement: we gebruiken het om de schermtijd (computer – tablet – ..) van de kinderen te beperken. Ze mogen slechts op bepaalde dagen een half uurtje gamen. En als een huistaak niet wil vlotten, omdat ze zo snel afgeleid zijn, dan spreken we af om de kookwekker op een kwartiertje te zetten. Dan werken ze door totdat de kookwekker afloopt. Zo zien ze ook dat er op korte tijd veel af geraakt van hun huiswerk.

Als ik dus die lange uitgerekte dag voor mij zie, en deze opgedeeld wordt in kwartiertjes per keer, dan kan ik veel meer realiseren. En dat geeft een tevreden gevoel. En het is niet dat ik elke dag kookwekkergezind ben, neen, het is gewoon voor ‘van die dagen dat het allemaal op je af lijkt te komen‘, dan is de kookwekker mijn redding!

Dus voor de snelle lifehack-zoekers: voel je je als een kip zonder kop? = bepaal je taak – bepaal je tijd – zet de kookwekker en doe je ding! 

En ik ben er van overtuigd dat er nog veel meer creatieve dingen te bedenken zijn met kookwekkers… bijvoorbeeld de tijd in het oog houden terwijl er een cake in de oven staat! 

Liefs,

Vanessa

 

ps 1 : met deze post doe ik mee aan de Boost your Positivity Challenge van Aktivia.

ps 2: het is niet mijn kookwekker, maar ik vond hem zo grappig. Blijkbaar kan je hem hier bestellen. (nvdr: ik heb er geen voordeel bij dat ik dit hier vermeld!)