een twee drie, ik geef jou … #40dagengeven

De balans van drie dagen geven (#40dagengeven)

Woensdag wou ik aan een goede vriendin een stapeltje Marie-Claire Creatifs geven. Ik schreef er een mooi briefje bij en stond aan haar deur. Niemand deed open. Ik wierp het briefje in haar brievenbus, in de hoop dat ze het zou vinden en dan langs zou komen. Helaas. De volgende dag ben ik nog eens gaan aanbellen, maar er was niemand thuis. Ik heb de tijdschriften dan in haar brievenbus gestoken. Ik hoop dat ze er blij mee is.

Donderdag heb ik aan mijn ouders een Edelsteen-zeep cadeau gegeven. Wanneer ze op vakantie gaan met mijn kinderen, geef ik altijd iets ‘kleins’ als bedanking. Het leukste vakantiepark in het groen, dat kiezen mijn ouders  uit. Dan gaan ze daar elke dag zwemmen met hun kleinkinderen en maken de leukste uitstapjes. Als ik ze dan daar ga afhalen, dat zie je gewoon dat ze er deugd van hebben; een hele week vertroeteld worden door oma en opa.

Vandaag kreeg mijn dochter van zes het laatste stukje van mijn Barbie-collectie. Een maand geleden hebben we de doos, waarop in grote letters BARBIE-spullen stond geschreven, van de zolder gehaald. Alles was netjes ingepakt en we beleefden veel lol aan het uitpakken. Er vlogen “Ooohs” en “aaahs” door de lucht. Bij mij ontlokte het vooral: “Oh jaa, dat had ik ook nog”. We hadden er een beetje een Kerstmis-gevoel bij: zoveel cadeautjes die we mochten uitpakken!  En bij elke stoeltje, bedje, kledingstuk dat we uit de verpakking pulkten, kwamen er veel herinneringen boven.

Zwartharige BarbieEn dan kwam dè Barbie tevoorschijn. Een langgelokte, zwartharige deerne, daar had ik als kind zo lang naar verlangd. En toen ik deze eenmaal in mijn bezit had, was dat de enige Barbie die nog van tel was. Uren kon ik me bezig houden met het maken van kleine vlechtjes in haar haren. Het uiteinde van de vlecht werd samengehouden door een minuscuul stukje zilverpapier. Zo veranderde mijn zwartharige schone in een prinses met rastakapsel. En als ik de vlechtjes enkele dagen later er weer uithaalde, dan had ze ‘bekjes’ in haar haar! Ik vond dat fantastisch. Dat was zoooo jaren ’80! En dat scenario van vlechten en uithalen herhaalde zich meerdere malen, uiteraard samen met dress-up met prinsessenjurken en rock-star outfits.

Ik geef toe: op dat moment had ik het moeilijk om mijn favoriete Barbie zomaar weg te geven. Vandaag heb ik haar haar mooiste jurk aangetrokken, alsof ze naar een bal zou gaan. Het is zo’n jurk met wit-op-wit motieven, die dan in het donker groen oplichten. Dat was in de jaren ’80 ook een nieuwigheid waar kleine meisjes dol op waren! En toen de dochter ging slapen, zat de Barbie braaf op haar te wachten. Te wachten op dat nieuw kindje dat haar zou vertroetelen en alle aandacht geven. Mijn dochter was in de wolken!

Advertenties

mijn lifehack buddy: de kookwekker! #boostyourpositivity

Serieus? Een kookwekker? Ik ruik de muffe geur van toiletparfum met rozen al en voor mijn geestesoog zie ik het vergeelde bloemetjesbehang uit de parochiezaal van Zichemzussenknotsenbolder.

Ik meen het, de kookwekker “saved my life”! Oké, dat is ook zwaar gedramatiseerd. Maar er is toch iets van hoor: toen ik startte met creatief dagboekschrijven op de manier van Shodo, werd de kookwekker geïntroduceerd om schrijfoefeningen af te bakenen. Je geeft jezelf een onderwerp en een afbakening in aantal regels of aantal minuten. Dan komt de kookwekker van pas, want tijdens het schrijven wil je niet elke keer op de klok kijken om te zien of je tijd al op is? En plots zie je het: dat ook 5 minuten, 10 minuten of  15 minuten al voldoende zijn om iets heel waardevols op papier neer te pennen. Binnen die begrenzing, krijgt de creativiteit de vrije loop! De begrenzing geeft een gevoel van veiligheid en rust.

joie-doodledoo-kook-wekker-timer-500x500En dus drong de kookwekker zich op ander gebieden in mijn leven op. Overweldigd door de hoeveelheid aan taken van de dag en To do’s op mijn verlanglijst verander ik altijd in een kip zonder kop. Zo eentje dat dan heen en weer draaft doorheen huis en haven en uiteindelijk niks gedaan krijgt. De rust keert weer samen met mijn kookwekker: Eerst ruim ik een half uurtje de rondslingerende kleren in huis op. Daarna schrijf ik die tekst uit voor het werk. Dat geef ik dan een uurtje tijd. Het tikken van de kookwekker helpt om me te focussen. Als ik het tikken hoor – ben ik afgeleid en kan ik sneller mijn aandacht terugbrengen naar de essentie. Ik hoef niet na te denken hoe lang ik nog moet, als de kookwekker afgaat is het gedaan. Als ik de moed verlies, dan denk ik, allée, nog eventjes en dan ben je ervan af en kan je iets anders doen. Toegegeven, het geluid van de kookwekker is altijd een beetje schrikken, maar het voordeel is dat je dan wel “wakker” bent.

Een kookwekker helpt ook bij kindertijdmanagement: we gebruiken het om de schermtijd (computer – tablet – ..) van de kinderen te beperken. Ze mogen slechts op bepaalde dagen een half uurtje gamen. En als een huistaak niet wil vlotten, omdat ze zo snel afgeleid zijn, dan spreken we af om de kookwekker op een kwartiertje te zetten. Dan werken ze door totdat de kookwekker afloopt. Zo zien ze ook dat er op korte tijd veel af geraakt van hun huiswerk.

Als ik dus die lange uitgerekte dag voor mij zie, en deze opgedeeld wordt in kwartiertjes per keer, dan kan ik veel meer realiseren. En dat geeft een tevreden gevoel. En het is niet dat ik elke dag kookwekkergezind ben, neen, het is gewoon voor ‘van die dagen dat het allemaal op je af lijkt te komen‘, dan is de kookwekker mijn redding!

Dus voor de snelle lifehack-zoekers: voel je je als een kip zonder kop? = bepaal je taak – bepaal je tijd – zet de kookwekker en doe je ding! 

En ik ben er van overtuigd dat er nog veel meer creatieve dingen te bedenken zijn met kookwekkers… bijvoorbeeld de tijd in het oog houden terwijl er een cake in de oven staat! 

Liefs,

Vanessa

 

ps 1 : met deze post doe ik mee aan de Boost your Positivity Challenge van Aktivia.

ps 2: het is niet mijn kookwekker, maar ik vond hem zo grappig. Blijkbaar kan je hem hier bestellen. (nvdr: ik heb er geen voordeel bij dat ik dit hier vermeld!)

Vier scenario’s voor muziek #boostyourpositivity

Muziek, dat is een noodzakelijk goed. Muziek die je een energieboost geeft op gezette tijdstippen van levensbelang. Enkele scenario’s op een rij:

Scenario nr. 1: De vuile was buiten hangen

Een weerkerend fenomeen in menig huishouden: een berg vuile was. En net als je denkt: oef ik ben er bijna door, dan komt zoonlief één en zoonlief twee terug van de voetbaltraining en kieperen de inhoud van hun sporttas in het waskamertje ( hint – das waar de wasmachien staat!).  Het is net als de Processie van Echternach. En als de echte Sisyphus-arbeid!

Gelukkig hebben we ongemeen kwaliteitsvol Belgisch Goed om naar te luisteren:

 

Scenario nr. 2: Workflow

Dit werk is niet echt werk voor mij. Het is gewoon puur geluk om een schrijfworkshop in elkaar te steken: een thema bedenken, oefeningen uitwerken, een planning maken, benodigdheden oplijsten en een tijdpad uitwerken. Soms hoef ik er niet over na te denken. Dan lijken mijn vingers als vanzelf de juiste woorden en zinnen te vormen. De ideeën stromen binnen en in een wip is alles in kannen en kruiken. Maar dan heb je van die dagen. Even nood aan een muzikale energieboost:

 

Scenario nr. 3: Oase van rust… (I wish)

We rijden in de auto naar huis. Ik heb net de oudste van school opgehaald en hij vervoegt zijn jongere broer en zus in de auto. Er klinkt muziek door de radio. Eén broer zingt mee en dat is niet naar de zin van de andere. Ik probeer me te concentreren op de weg en roep iets in de zin van: ‘stoppen allemaal’. Veel haalt het niet uit. Het geruzie tussen de broers escaleert naar ergernis, woede en gestamp. Dan hou ik me voor dat ook bekende broers prachtige songs maakten…. voor zolang het duurde…

 

Scenario nr. 4: Winter Jazz

Na een sleep-over bij een zielsvriendin, ’s morgens met lunchpakket (door diezelfde vriendin met zorg gemaakt) vertrekken naar een opleiding over levensverhalen waar je al een half jaar naar uitkijkt. De bomen zijn bedekt met een dunne laag witte sneeuw en dat tovert alles tot een sprookjeswinterwonderland. Je bent aan ’t cruisen op de E314 en dan stuurt Klara dit jazzy nummer door de mini-boxkes.

Wat moet er nog meer zijn om je een happy boost te geven?

Liefs,

Vanessa

ps: hier ook een blogpost over muziek met verschillende lagen.

ps 2: met deze post doe ik mee aan de Boost your Positivity Challenge van Aktivia.

Een kamer zonder boeken

Een magere oogst boeken voor de kringloopwinkel, dat leverde een korte snuister-opruim-actie me dit weekend op. Boeken zijn namelijk één van mijn pijnpunten.

Ik kan geen boekenwinkel buitenstappen zonder een boek te kopen. Boeken beloven me nieuwe inzichten. Of mooie verhalen waarmee ik kan lachen of huilen. Of iets nieuws aan te leren. Of ze vervoeren me naar wonderlijke plaatsen waar ik kan wegdromen.

Een kamer zonder boeken is een lichaam zonder ziel.
Cicero

Mijn huis heeft heeeeel veeel ziel. In bijna elke kamer liggen boeken, zelf op het kleinste kamertje. In de living liggen de boeken die ik samen met de kadee’s uitleen van de bib (ahja, want ook daar is er uren leesplezier te vinden). Op een kast naast de keuken mijn favoriete kookboeken. Hier en daar slingeren nog wat boeken rond waar ik of één van mijn spruiten momenteel in aan het lezen zijn. Boven in de traphal staan twee grote boekenkasten. Deze zijn gevuld met kinderboeken en strips. Terwijl ze elk op hun kamer nog een kleiner boekenkastje hebben. Wederom gevuld. En voor ik naar mijn schrijfkamertje trek om U een virtuele “boekentour” te geven, werpen we een blik op zolder. Zes dozen liggen daar nog te wachten om uitgepakt te worden. En je raadt het al: vol boeken en strips.

En het schrijfkamertje. Daar ligt het vol met boeken over mijn favoriete hobby, Creatief dagboekschrijven. Maar ook over spiritualiteit, natuur, ecologie, slow living, eenvoudiger leven, amugurumi’s haken, twee trilogieën Lord of the Rings  van Tolkien (doe ik niet weg!) en Millennium van Stieg Larsson. En dan vergeet ik wellicht nog een boel. En die boel wil ik allemaal opruimen.

En ik geef toe, op mijn lijstje van 100 spullen zeur ik een beetje door mezelf een boekenkast vol boeken te wensen. Maar hey, cut me some slack, één boekenkast vol boeken is voor mij OOK al een serieuze opruimactie. En als die boekenkast een feit is, dan doe ik het volgens het principe: nieuw boek in = oud boek uit!

Maar zover zijn we blijkbaar nog niet.

Er zullen eerst nog vele snuister-opruim-acties moeten volgen.

En vele boekenberichten op de blog…

Verwacht je maar aan leuke leestips, en misschien een weggeefactie: wie kan ik plezier doen met een boek?

Liefs,

Vanessa

Grote Kuis – oftewel opruim in mijn leven

Grote Kuis, het zat er al langer aan te komen.

Al enkele jaren schrijf ik in mijn dagboek regelmatig over het teveel aan spullen in mijn leven. Over hoe ik er mij bij voel. Over het nut van al die spullen. Over of ik dat wel in mijn leven wil.

Daarbovenop kwam ik boeken tegen zoals Slow, Slow Kids, Tijdloze eenvoud van John Lane en Ruimte voor jezelf – opruimen in geest en huis van Stephanie Bennet Vogt.

Tot slot was er in een oude FLOW een artikel over iemand die een lijst had gemaakt van 100 spullen waarmee hij het de rest van zijn leven zou doen. En uitgerekend dat, daarmee begon ik!

Onbegonnen werk zou iedereen zeggen die mij kent. Mijn moeder vond me als kind al een onverbeterlijke sloddervos. (Uw boekentas, daar vind een kat haar jong niet in terug – was zo één van haar favoriete uitspraken). Het feit dat ik op dit moment drie kinderen en een man heb, verschillende hobby’s beoefen, mij graag omring met veel vriendinnen, een hoofd dat uitpuilt van ideeën meezeul, een veel te groot huis bezit en zelfs een tijd lang enigzinds koopverslaafd was, is ook al niet de ideale startsituatie.

Maar de spullen hebben me het zelf verteld. Telkens ik langs ze loop schreeuwen ze om aandacht. En tijd. En als er één ding is dat ik niet over heb voor al die spullen, dan is het wel aandacht en tijd. En naast dat schreeuwen, begonnen ze ook op me af te komen. Ik kon in geen kamer rondkijken, of de spullen, al dan niet in nette stapeltjes, leken op me af te komen. Zwaar en plakkerig zijn ze, al die spullen.

En ik wil er vanaf.

Ik wil niet meer zwaar en plakkerig.

In januari ben ik vol goede moed begonnen aan de Grote Kuis. En het is nu februari en ik kan al met trots zeggen dat volgende spullen al uit mijn huis zijn verdwenen:

  • een doos vol keukengerei naar de kringwinkel
  • twee grote zakken vol wol naar een fijne haakvriendin
  • twee zakken met te kleine kleertjes naar een nichtje wiens kinderen er wel in passen
  • een doos vol hobbymaterialen, van toen ik nog aan scrapbooking deed, naar de kringwinkel
  • drie zakken kledij en beddengoed naar de kledingcontainer
  • twee vuilniszakken vol met dingen die kapot zijn en niet meer te herstellen zijn, of met spullen waarvan ik me afvraag waar mijn gedachten waren toen ik besloot ze bij te houden.
  • twee kasten zijn naar een vriendin gegaan die ze best kon gebruiken in haar speelkelder, voor al het speelgoed van de kids (fijn dat ik niet de enige ben die zich soms als in een speelgoed winkel voelt)

En toch is er nog een boel werk aan de winkel. Vandaar ook deze blog als uitlaatklep. En als ik nu nog lezers kan vinden die me aanmoedigen, dat zou ook straf zijn!

Liefs,

Vanessa