De laatste zeven geven… #40dagengeven

Zondagochtend met zoontje in de auto, volgeladen met croissantjes, sandwichkes en nog allerhande versgoed van slager en groentenwinkel, onderweg naar huis. En zoals het wel meer gebeurt in ons Belgenlandje: gieten dat het regent, zeg! En daar stond langs de weg een eenzame lifter. Ik ben normaal zo niet van de: ik pik eender wat op dat langs straat staat… maar ik had medelijden met die jongeman. Dus gaf ik hem een lift, tot waar ik moest. En dat was al dichterbij huis, zei hij. Hij had wellicht een toffe nacht achter de rug, was volgens mij daardoor zeer spraakzaam. Maar ook heel erg vriendelijk en beleefd. En dan scheidden onze wegen en ging ieder verder met zijn leventje. En ik was blij dat ik door zoiets eenvoudigs te geven, iemand zijn leven iets comfortabeler heb kunnen maken. (#34)

Maandag: Ik maak mezelf lid van BOS+  en stort het lidgeld op hun rekening. Om mijn engagement te tonen. Om mijn betrokkenheid bij de natuur te vergroten. Omdat ik het niet meer kan aanzien, dat er zoveel bomen gekapt worden. (#35)

Dinsdag: Dan geef ik een Mede-twitteraar een troost-haiku als antwoord op zijn droef-haiku. (#36)

Tweettweet

Woensdag: Ik ben dol op mooie kaartensets… ik bedoel geen speelkaarten, maar leuke inspirerende kaarten zoals Boeddhakaartjes, Engelenkaartjes, Vrouwenorakel, Droomkaartjes, Schatgraven naar gouden momenten, enzovoort… Ik gebruik ze bij het dagboekschrijven voor mezelf en in workshops. Ik heb vandaag een prachtige kaartensetje Wijsheidskaarten aan een schoolpoortmama/vriendin gegeven, die ook altijd klaarstaat voor haar kinderen, haar gezin. Mijn wens voor har erbij was dat ze af en toe een kaartje kon trekken, om eventjes stil te staan en tijd voor zichzelf te nemen. Ik hoop oprecht dat ze het mooie kaartjes vind. (#37)

Donderdag: Vandaag schrijf ik een lieve oprechte brief naar een vriendin. (#38)

Vrijdag: Het is de laatste dag in de opleiding levensverhalen. We deelden vijf keer mooie verhalen met elkaar, tips en ideeën. We nemen afscheid, maar niet zonder elkaar uitvoerig te bedanken voor alles, voor de fijne sfeer in de groep, de prachtige verhalen, aanmoedigingen. ik probeer iedereen persoonlijk te spreken en te bedanken. We beloven elkaar via sociale media ea. te blijven volgen. En deze deel ik graag met jullie, al die dames die je helpen om het levensverhaal op papier te zetten, kan je hier vinden (in willekeurige volgorde): Francis Bruekers, Bianca Minckman, Jacqueline Van Zwieteren, Wil De Graaf, Joanna Haaker. Uiteraard waren er meer deelnemers, sommige zijn nog in de weer om een site te maken.   (#39)

Zaterdag maak ik vijf valiesjes klaar. We gaan op vakantie. Een mooi paasgeschenk voor het hele gezin! (#40)

Veertig dagen geven is gedaan. Ik laat alles eens bezinken. En binnenkort deel ik graag met jullie wat het met mij gedaan heeft…

Liefs

Vanessa

ps: we zijn een beetje in paasvakantie-modus, dus ’t kan allemaal wat trager gaan…

 

Advertenties

ik geef eens een kledingrekje weg…

kledingrekje staat in de wegDe laatste jaren begon het rijdend Kledingrekje een eigen leven te leiden in ons huis. Nu eens stond hij op de overloop, dan weer in de ouderlijke slaapkamer. Vervolgens beneden in de living, de keuken en uiteindelijk verhuisde hij naar de hal.

Kledingrekje had gedurende vele jaren flink dienst gedaan. Hij stond ons bij toen we kersverse ouders waren. Steeds was hij in de buurt met de juiste benodigdheden: pampers, propere doekjes, bodypakjes, verse kleertjes, mustella zeep en handdoekjes. Zelfs slaapzakjes kon hij herbergen. Drie baby’tjes heeft hij mee zien opgroeien. Dan kwamen we in kastnood te zitten, en stond hij paraat om de weeskleertjes van de oudste zoon tijdelijk onderdak te geven. Totdat hun definitieve thuis af was.

En toen alle weeskleertjes uiteindelijk hun vaste plek hadden gevonden, wist Kledingrekje geen blijf met zichzelf. Overal stond hij in de weg en wekte ergernis op. Tijd dus voor actie!  Vrouwtje zette een mooie foto van hem op de Freecycle Groep Aalst en maar liefst vijftig mensen waren in zijn diensten geïnteresseerd. Kledingrekje werd er zowaar verlegen van! Hij voelde zich zo geliefd en vond het spijtig dat hij zichzelf niet kon klonen om al die mensen te gaan helpen. Om alles zo eerlijk mogelijk te laten verlopen, werd er lotje-trek gedaan. Zo werd zijn bestemming beslist!

Gisterenavond stond kledingrekje een nieuw avontuur te wachten. Fier hoorde hij dat hij terecht zou komen bij een gezinnetje met een peuter en een baby! Daar kon hij zich weer nuttig gaan voelen!

Hip hip hoera voor Freecycle..

Misschien zijn er bij jou ook dingen die klaar zijn om aan een nieuw leven te beginnen? Binnenkort is er een wees-voorwerpen-congres: De Tweede Geefmarkt te Aalst op zondag 22 maart 2015 – klik op de afbeelding!

Geefmarkt in Aalst

 

Liefs,

Vanessa   (dag 11 – #40dagengeven)

een twee drie, ik geef jou … #40dagengeven

De balans van drie dagen geven (#40dagengeven)

Woensdag wou ik aan een goede vriendin een stapeltje Marie-Claire Creatifs geven. Ik schreef er een mooi briefje bij en stond aan haar deur. Niemand deed open. Ik wierp het briefje in haar brievenbus, in de hoop dat ze het zou vinden en dan langs zou komen. Helaas. De volgende dag ben ik nog eens gaan aanbellen, maar er was niemand thuis. Ik heb de tijdschriften dan in haar brievenbus gestoken. Ik hoop dat ze er blij mee is.

Donderdag heb ik aan mijn ouders een Edelsteen-zeep cadeau gegeven. Wanneer ze op vakantie gaan met mijn kinderen, geef ik altijd iets ‘kleins’ als bedanking. Het leukste vakantiepark in het groen, dat kiezen mijn ouders  uit. Dan gaan ze daar elke dag zwemmen met hun kleinkinderen en maken de leukste uitstapjes. Als ik ze dan daar ga afhalen, dat zie je gewoon dat ze er deugd van hebben; een hele week vertroeteld worden door oma en opa.

Vandaag kreeg mijn dochter van zes het laatste stukje van mijn Barbie-collectie. Een maand geleden hebben we de doos, waarop in grote letters BARBIE-spullen stond geschreven, van de zolder gehaald. Alles was netjes ingepakt en we beleefden veel lol aan het uitpakken. Er vlogen “Ooohs” en “aaahs” door de lucht. Bij mij ontlokte het vooral: “Oh jaa, dat had ik ook nog”. We hadden er een beetje een Kerstmis-gevoel bij: zoveel cadeautjes die we mochten uitpakken!  En bij elke stoeltje, bedje, kledingstuk dat we uit de verpakking pulkten, kwamen er veel herinneringen boven.

Zwartharige BarbieEn dan kwam dè Barbie tevoorschijn. Een langgelokte, zwartharige deerne, daar had ik als kind zo lang naar verlangd. En toen ik deze eenmaal in mijn bezit had, was dat de enige Barbie die nog van tel was. Uren kon ik me bezig houden met het maken van kleine vlechtjes in haar haren. Het uiteinde van de vlecht werd samengehouden door een minuscuul stukje zilverpapier. Zo veranderde mijn zwartharige schone in een prinses met rastakapsel. En als ik de vlechtjes enkele dagen later er weer uithaalde, dan had ze ‘bekjes’ in haar haar! Ik vond dat fantastisch. Dat was zoooo jaren ’80! En dat scenario van vlechten en uithalen herhaalde zich meerdere malen, uiteraard samen met dress-up met prinsessenjurken en rock-star outfits.

Ik geef toe: op dat moment had ik het moeilijk om mijn favoriete Barbie zomaar weg te geven. Vandaag heb ik haar haar mooiste jurk aangetrokken, alsof ze naar een bal zou gaan. Het is zo’n jurk met wit-op-wit motieven, die dan in het donker groen oplichten. Dat was in de jaren ’80 ook een nieuwigheid waar kleine meisjes dol op waren! En toen de dochter ging slapen, zat de Barbie braaf op haar te wachten. Te wachten op dat nieuw kindje dat haar zou vertroetelen en alle aandacht geven. Mijn dochter was in de wolken!