ik geef eens een kledingrekje weg…

kledingrekje staat in de wegDe laatste jaren begon het rijdend Kledingrekje een eigen leven te leiden in ons huis. Nu eens stond hij op de overloop, dan weer in de ouderlijke slaapkamer. Vervolgens beneden in de living, de keuken en uiteindelijk verhuisde hij naar de hal.

Kledingrekje had gedurende vele jaren flink dienst gedaan. Hij stond ons bij toen we kersverse ouders waren. Steeds was hij in de buurt met de juiste benodigdheden: pampers, propere doekjes, bodypakjes, verse kleertjes, mustella zeep en handdoekjes. Zelfs slaapzakjes kon hij herbergen. Drie baby’tjes heeft hij mee zien opgroeien. Dan kwamen we in kastnood te zitten, en stond hij paraat om de weeskleertjes van de oudste zoon tijdelijk onderdak te geven. Totdat hun definitieve thuis af was.

En toen alle weeskleertjes uiteindelijk hun vaste plek hadden gevonden, wist Kledingrekje geen blijf met zichzelf. Overal stond hij in de weg en wekte ergernis op. Tijd dus voor actie!  Vrouwtje zette een mooie foto van hem op de Freecycle Groep Aalst en maar liefst vijftig mensen waren in zijn diensten geïnteresseerd. Kledingrekje werd er zowaar verlegen van! Hij voelde zich zo geliefd en vond het spijtig dat hij zichzelf niet kon klonen om al die mensen te gaan helpen. Om alles zo eerlijk mogelijk te laten verlopen, werd er lotje-trek gedaan. Zo werd zijn bestemming beslist!

Gisterenavond stond kledingrekje een nieuw avontuur te wachten. Fier hoorde hij dat hij terecht zou komen bij een gezinnetje met een peuter en een baby! Daar kon hij zich weer nuttig gaan voelen!

Hip hip hoera voor Freecycle..

Misschien zijn er bij jou ook dingen die klaar zijn om aan een nieuw leven te beginnen? Binnenkort is er een wees-voorwerpen-congres: De Tweede Geefmarkt te Aalst op zondag 22 maart 2015 – klik op de afbeelding!

Geefmarkt in Aalst

 

Liefs,

Vanessa   (dag 11 – #40dagengeven)

een twee drie, ik geef jou … #40dagengeven

De balans van drie dagen geven (#40dagengeven)

Woensdag wou ik aan een goede vriendin een stapeltje Marie-Claire Creatifs geven. Ik schreef er een mooi briefje bij en stond aan haar deur. Niemand deed open. Ik wierp het briefje in haar brievenbus, in de hoop dat ze het zou vinden en dan langs zou komen. Helaas. De volgende dag ben ik nog eens gaan aanbellen, maar er was niemand thuis. Ik heb de tijdschriften dan in haar brievenbus gestoken. Ik hoop dat ze er blij mee is.

Donderdag heb ik aan mijn ouders een Edelsteen-zeep cadeau gegeven. Wanneer ze op vakantie gaan met mijn kinderen, geef ik altijd iets ‘kleins’ als bedanking. Het leukste vakantiepark in het groen, dat kiezen mijn ouders  uit. Dan gaan ze daar elke dag zwemmen met hun kleinkinderen en maken de leukste uitstapjes. Als ik ze dan daar ga afhalen, dat zie je gewoon dat ze er deugd van hebben; een hele week vertroeteld worden door oma en opa.

Vandaag kreeg mijn dochter van zes het laatste stukje van mijn Barbie-collectie. Een maand geleden hebben we de doos, waarop in grote letters BARBIE-spullen stond geschreven, van de zolder gehaald. Alles was netjes ingepakt en we beleefden veel lol aan het uitpakken. Er vlogen “Ooohs” en “aaahs” door de lucht. Bij mij ontlokte het vooral: “Oh jaa, dat had ik ook nog”. We hadden er een beetje een Kerstmis-gevoel bij: zoveel cadeautjes die we mochten uitpakken!  En bij elke stoeltje, bedje, kledingstuk dat we uit de verpakking pulkten, kwamen er veel herinneringen boven.

Zwartharige BarbieEn dan kwam dè Barbie tevoorschijn. Een langgelokte, zwartharige deerne, daar had ik als kind zo lang naar verlangd. En toen ik deze eenmaal in mijn bezit had, was dat de enige Barbie die nog van tel was. Uren kon ik me bezig houden met het maken van kleine vlechtjes in haar haren. Het uiteinde van de vlecht werd samengehouden door een minuscuul stukje zilverpapier. Zo veranderde mijn zwartharige schone in een prinses met rastakapsel. En als ik de vlechtjes enkele dagen later er weer uithaalde, dan had ze ‘bekjes’ in haar haar! Ik vond dat fantastisch. Dat was zoooo jaren ’80! En dat scenario van vlechten en uithalen herhaalde zich meerdere malen, uiteraard samen met dress-up met prinsessenjurken en rock-star outfits.

Ik geef toe: op dat moment had ik het moeilijk om mijn favoriete Barbie zomaar weg te geven. Vandaag heb ik haar haar mooiste jurk aangetrokken, alsof ze naar een bal zou gaan. Het is zo’n jurk met wit-op-wit motieven, die dan in het donker groen oplichten. Dat was in de jaren ’80 ook een nieuwigheid waar kleine meisjes dol op waren! En toen de dochter ging slapen, zat de Barbie braaf op haar te wachten. Te wachten op dat nieuw kindje dat haar zou vertroetelen en alle aandacht geven. Mijn dochter was in de wolken!

mijn lifehack buddy: de kookwekker! #boostyourpositivity

Serieus? Een kookwekker? Ik ruik de muffe geur van toiletparfum met rozen al en voor mijn geestesoog zie ik het vergeelde bloemetjesbehang uit de parochiezaal van Zichemzussenknotsenbolder.

Ik meen het, de kookwekker “saved my life”! Oké, dat is ook zwaar gedramatiseerd. Maar er is toch iets van hoor: toen ik startte met creatief dagboekschrijven op de manier van Shodo, werd de kookwekker geïntroduceerd om schrijfoefeningen af te bakenen. Je geeft jezelf een onderwerp en een afbakening in aantal regels of aantal minuten. Dan komt de kookwekker van pas, want tijdens het schrijven wil je niet elke keer op de klok kijken om te zien of je tijd al op is? En plots zie je het: dat ook 5 minuten, 10 minuten of  15 minuten al voldoende zijn om iets heel waardevols op papier neer te pennen. Binnen die begrenzing, krijgt de creativiteit de vrije loop! De begrenzing geeft een gevoel van veiligheid en rust.

joie-doodledoo-kook-wekker-timer-500x500En dus drong de kookwekker zich op ander gebieden in mijn leven op. Overweldigd door de hoeveelheid aan taken van de dag en To do’s op mijn verlanglijst verander ik altijd in een kip zonder kop. Zo eentje dat dan heen en weer draaft doorheen huis en haven en uiteindelijk niks gedaan krijgt. De rust keert weer samen met mijn kookwekker: Eerst ruim ik een half uurtje de rondslingerende kleren in huis op. Daarna schrijf ik die tekst uit voor het werk. Dat geef ik dan een uurtje tijd. Het tikken van de kookwekker helpt om me te focussen. Als ik het tikken hoor – ben ik afgeleid en kan ik sneller mijn aandacht terugbrengen naar de essentie. Ik hoef niet na te denken hoe lang ik nog moet, als de kookwekker afgaat is het gedaan. Als ik de moed verlies, dan denk ik, allée, nog eventjes en dan ben je ervan af en kan je iets anders doen. Toegegeven, het geluid van de kookwekker is altijd een beetje schrikken, maar het voordeel is dat je dan wel “wakker” bent.

Een kookwekker helpt ook bij kindertijdmanagement: we gebruiken het om de schermtijd (computer – tablet – ..) van de kinderen te beperken. Ze mogen slechts op bepaalde dagen een half uurtje gamen. En als een huistaak niet wil vlotten, omdat ze zo snel afgeleid zijn, dan spreken we af om de kookwekker op een kwartiertje te zetten. Dan werken ze door totdat de kookwekker afloopt. Zo zien ze ook dat er op korte tijd veel af geraakt van hun huiswerk.

Als ik dus die lange uitgerekte dag voor mij zie, en deze opgedeeld wordt in kwartiertjes per keer, dan kan ik veel meer realiseren. En dat geeft een tevreden gevoel. En het is niet dat ik elke dag kookwekkergezind ben, neen, het is gewoon voor ‘van die dagen dat het allemaal op je af lijkt te komen‘, dan is de kookwekker mijn redding!

Dus voor de snelle lifehack-zoekers: voel je je als een kip zonder kop? = bepaal je taak – bepaal je tijd – zet de kookwekker en doe je ding! 

En ik ben er van overtuigd dat er nog veel meer creatieve dingen te bedenken zijn met kookwekkers… bijvoorbeeld de tijd in het oog houden terwijl er een cake in de oven staat! 

Liefs,

Vanessa

 

ps 1 : met deze post doe ik mee aan de Boost your Positivity Challenge van Aktivia.

ps 2: het is niet mijn kookwekker, maar ik vond hem zo grappig. Blijkbaar kan je hem hier bestellen. (nvdr: ik heb er geen voordeel bij dat ik dit hier vermeld!)